ΣΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ  ΜΑΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΠΟΛΕΩΝ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 1944

ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

 Φίλε, φίλη ,

Μην μας παρεξηγείς ,που κάθε χρόνο ,τον Δεκέμβρη,εμείς οι τ.Αστυνομικοί της ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΠΟΛΕΩΝ,,στρέφουμε τον νου και την καρδιά μας στις μέρες του Δεκέμβρη του 1944,στους δρόμους ,στις συνοικίες, και στα Αστυνομικά Καταστήματα ,των Αθηνών,που ακόμα οι μορφές των νεκρών συναδέλφων μας ,στέκουν φρουροί ,υπερασπιστές των ανθρωπίνων αξιών.

Που γονατίζουμε ευλαβικά στις εικόνες και στους τάφους αυτων που καρφίτσωσαν στην Ιερή στολή τους το μέγιστο των παρασήμων ,αυτό της Θυσίας στον βωμό της Ελευθερίας,κοσμημένο όχι με ‘’ξιφη η διαμάντια ‘’,αλλά με αίμα που ανάβλυσε απο τις πληγές στα κουρασμένα κορμιά τους.

Που πλημμυρίζουμε από συγκίνηση ,και περηφάνια για τους 250 συναδέλφους μας,που πέρασαν, μαχόμενοι αγώνα καλόν,στον επουράνιο Ναό της Ελευθερίας.

Που είχαμε την τύχη και την τιμή να φέρουμε και εμείς αυτή την Στολή που πρίν, την έφεραν ήρωες,

Που θα διατρανώνουμε :

ΑΙΩΝΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ.